सत्ता की नैया हे दिल्लीके भरोषे

राजनीति र चलचित्र दुवै ताता चिज हुन् । राजनीति देश हाँक्ने, रोक्ने नीति त्यसमाथि सत्ताको रापले तातेको शास्त्र । चलचित्रलाई चाहिँ एउटा पचासको दशकका सञ्चारविद्ले भनेका हुन यो तातो माध्यम हो भनेर । प्रभाव पार्ने हिसाबमा तातो चलचित्र माध्यम जस्तै छ राजनीति पनि त्यसैले यो राप र तापको विषय हो । हिमालयको देश नेपाल चिसो ठण्डा हावापानी । तर पनि यहाँको राजनीति हावापानी गोत गएको छैन । यहाँको राजनीति रापिलो छ, पारिलो घाम जस्तै । जहिले पनि मध्य दिन छ राजनीति यहाँ राप र तापको मामलामा । सूर्य नअस्ताउने देशको उपनिवेशको अस्त भएपनि नेपालको राजनीतिको राप अस्त हुँदैन । त्यसैले पहिला पहिला राजा कहिल्यै मर्दैन भनिन्थ्यो अहिले नेपालमा राजसंस्थाको अन्त्य भइसकेको छ तर राजनीतिको राप भने सेलाएको छैन । आजकै राजनीति हेर्ने हो भने पनि माओवादीको तीन दिने आमहड्तालको राप सेलाउन नपाउँदै अगेनोमा ढुङ्ग्रोले हावा फुकियो । माघ १० सम्म भण्डाफोर त्यसपछि के के फोरिन्छ त्यो चाहिँ सार्वजनिक भएको छैन । सार्वजनिक नगरि धेरै फोर्ने योजना हुन सक्छ सायद ।

आन्दोलनमा सडक तताएको माओवादीको माग र राजनीतिक मुद्दा चलचित्रको लागि राम्रो कथावस्तु बन्न सक्छ । सडकको नृत्यान्दोलन अनि अग्नी हवन विचारको । जगलाई पर्दामा देखाउने हो भने त्यसलाई दुवैको तातोपनको फ्युजन भन्दा हुन्छ । राजनीतिले सुरुवात देखी नै चलचित्रलाई प्रपोगाण्डाको रुपमा प्रयोग गर्यो । कम्युनिष्ट देखी तानाशाह सबैले प्रयोग गरे चलचित्रको तातोपनलाई सत्ता तताउन । प्रजातान्त्रिक भन्नेले पनि छाडेनन् चलचित्रको तातोमा सत्ता तताउन मदर इण्डिया देखी नेपाली आमा सम्मका चलचित्र त्यस्तै हुन् । त्यसो त माओवादी आफैले पनि लाल सलाम, जनयुद्ध जस्ता चलचित्र बनाएर राजनीतिको लाभ लिन खोजेको हो । चलचित्र हलमा कुर्सीले मात्र हेरे पनि आफ्नो हात जगन्नाथको पारामा माओवादी सरकार र तिनैका भरौटेले सर्वोत्कृष्ठ चलचित्र ठहर्याए । चलचित्रको कथावस्तु देखी छनौट र त्यसको कन्टेन्टमा पनि राजनीतिले धेरै ठूलो असर पार्छ । राणाकालमा नेपालमा जनताले चलचित्र कहाँ हेर्न पाउनु प्रजातन्त्रमा पो खुला भो त । पञ्चायतमा चाहिँ राष्ट्रिय भावनामा मात्र बने अहिले जस्तो माइक्रोस्कर्टको डान्स थिएन नि । यी सबैमा राजनीति चलचित्रको निक्कै नजिक देखिन्छ । राजनीतिको प्रभाव मात्र चलचित्रमा होइन चलचित्रको प्रभाव पनि राजनीतिमा छ नि । नेताको बोली, गराई र लगाईमा चलचित्रको पात्रता देखिन्छ ।

नेपालमा राजनीतिक नेतालाई चलचित्रको भिलेन साग तुलना गरिन्छ । नायकी देखाउन सकेनन् नेपाली नेताले खलनायकमा दरिए । भ्रष्ट अनि दलाल बने भन्छन् नेता उनैका भोटरले । नायकको रोल पाउन नसकेपनि कुर्सी हत्याउन चाहिं माहिर छन् । मोग्याम्बो बनेर हालीमुहाली चलाउने भूमिकाका लागि सडकमा धेरैलाई लावारीस बनाएका छन् । त्यसै मिस्टर इण्डिया जस्तै श्रीमान् नेपालको खोजी गर्नुपरेको छ ? जनताले । आजको राजनीतिक भाषणबाजीले पनि त्यही देखाएको छ । मोग्याम्बो बन्न विदेशी प्रभू साग वार्ता गर्ने भन्नेहरु साधारण जनता श्रीमान् नेपाल बन्न सक्छ भन्ने सोच्न सक्दैनन् । नेपाल अधिराज्यको संविधान २०४७ ले नारायणहिटीलाई अभिभावक बनाएर संसदलाई सुम्पेको नागरिक सर्वोच्चता दिल्लीका दरबारमा १२ बुँदामा बन्दी बनाउनेहरु दिल्लीलाई मालिक मानिरहेछन् । अमुक शक्ति र विदेशी प्रभूलाई साष्टांग गरि मोग्याम्बोको भूमिका माग गरिरहेछन् । त्यसको रुन्चे क्रन्दन छोप्न चलचित्रका नायिकाको ठूमका र झुम्का प्रदर्शन गरिएको छ । बर्निङ ट्रेन जस्तो मुलुकलाई अग्निज्वालामा लपेटेर मोग्याम्बोको भूमिका खोज्नेहरुको राजनीति चलचित्र भन्दा पर कहाँ छ ।

त्यसै पनि नेपालको राजनीति भारत भरोषे छ । औपचारिक भनाइ आन्दोलनमा माओवादीका अध्यक्ष पुष्पकमल दहालले दिइसकेका छन् । अहिले नेपालको चलचित्र बजार पनि भारतमुखी छ । बलिउडका गाना बजाना र पर्दाका नौटंकीले हल भरिएका छन् । आकर्षण छ दर्शकमा पनि साउथको । राजनीतिमा साउथ अनि पर्दामा पनि साउथ । अजब प्रेमकी गजब कहानी चलेको छ राजधानीमा बलिउडको चलचित्र सिनेमा घरमा अनि सडकमा साउथको दादागिरी विरुद्ध आक्रोश । कोही दिल्ली संग वार्ता गर्ने भनिरहेका छन् कोही मुम्बइको ठूमकामा रमेका छन् । नेपाली राजनीति र चलचित्र दुवैको बजार भारतको भरोषे छ । त्यताको सहानुभूति छ त सबकुछ छ । प्रेमकी नैया हे राम के भरोषे…………………….अजब प्रेम की गजब कहानी चलचित्रमा निरज श्रीधरको आवाजमा रणविर कपुरले तामझामको नाच देखाए त्यसैमा मख्ख काठमाडौंका नागरिकले बाहिर पनि देखिरहेका छन् आन्दोलनको तामझाम नेताका । आज आमहड्तालको विसर्जन गर्दै माओवादी नेताले भनेको भाषणले पनि त घुमाएर भन्छ सत्ता की नैया हे दिल्लीके भरोषे ।

उस्तै खालका पोस्ट

• बाह्रमासे प्रदर्शनकारी
• लौ घेर, हामी छेक्छौं
• घेरामा सिंहदरबार
• बन्दको मिडिया वाच
• नराम्रो लागेको छैन